fbpx

Coronachaos

Arthur en Jules zijn schatjes. Ze komen regelmatig liefde tanken en knuffelen. Allebei hebben ze enorme behoefte aan fysiek contact. Maar zo hevig ze zijn in hun affectie; zo hevig zijn ze in alles. In hun wilskracht, creativiteit, geruzie, aandacht, pijntjes, overgave, beweging, doorzettingsvermogen, in hun vallen (!) en opstaan (!) en in hun nieuwsgierigheid naar alles wat nieuw is. Voelsprieten altijd actief. Always. Wij hebben niet zo’n kindjes waarvan je vergeet dat ze er zijn tijdens het drinken van je kopje thee. Onze jongens hebben geen pauzeknop. En ook geen mute. Zo zijn ze niet. Soms zijn we daar superblij om en soms niet.

Deze afgelopen maanden waren enorm pittig voor ons. We starten met een schema; een dagelijkse structuur. Na een week pasten we dat schema aan naar de realiteit. En na drie weken keek ik er niet meer naar, want het maakte mij zenuwachtig omdat er elke dag wel iets onverwachts tussenkwam. En kon ik het schema wéér niet volgen. Coronachaos, met frustratie tot gevolg.
Dan wilden we webshopbestellingen inpakken, dan was het mooi weer (ook van profiteren!), dan duurde het opnemen van yogavideo’s langer dan voorzien, dan belde die journalist voor ons boek en dan wou ik ook echt wel studeren… We probéérden te werken, videocalls te doen, pakketjes te maken… Maar iets waar je normaal een uur over deed, daar deden we nu een dag over. Superfrustrerend. Nikolas werkte overdag en ik kon pas vanaf 20u30 gefocust werken aan yogalessen die we de volgende ochtend live brachten. Bijna elke avond zaten we tot middernacht bezig. Om de volgende dag net hetzelfde te doorlopen. Gelukkig hebben wij ook veel energie. 😉
We kijken er toch naar uit wanneer ze terug meer naar school kunnen. Hopelijk vanaf volgende week.

In een niet-lockdown situatie knallen wij echt keihard wanneer de boys op school zitten. Om hen dan aandacht te kunnen geven nadien. Maar nu had ik het gevoel dat alles doorliep. Er was ook geen verschil meer tussen een weekdag of weekend. Ohja, welke dag was het nu weer vandaag?

En onze jongens vragen heel veel aandacht en input. Ik was al eens blij dat ik alleen op toilet kon zitten. En dan nog klonk het ‘mama’ maal duizend. Bellen naar vrienden werd een met uitsterven bedreigde bezigheid. De tv of tablet kwam veel meer boven dan ons lief was en daarmee samen een gigantisch schuldgevoel omdat we niet constant met onze kindjes konden spelen. Alle pedagogieregels op een gek stokje, maar wij deden gewoon ons best. En ik denk samen met ons vele anderen.

Jules is soms echt nog klein en moest niet echt iets doen voor school. Arthur zit in het tweede leerjaar en had dus elke dag taakjes. In het begin ging dat nog, maar toen sloeg de huiswerkmoeheid toe en werd dat elke dag een strijd om hem te motiveren. Jules vond er dan niet beter op om net op die momenten negatieve aandacht te vragen. Natuurlijk. Zo gaat dat dan.

En op zo’n moment dat ik dan twee minuten Arthur aan het installeren was voor de laptop voor zijn taken gebeurt er dit…
Nadien, toen hij in bad zat, hebben we er wel een hartig woordje mee gesproken hoor. Tja… Ik was al blij dat er niks op de muren getekend was. En ik had ook nog tandpijn kunnen hebben. Maar dat was niet. Keep it positive. 😉 Zucht. Adem.

Wie zit er in mijn Team?

Liefs en hartjes
Ellen

Related Articles

Reacties

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *